Vandaag is het 4 januari. Een dag die na 12 jaar geleden toch altijd anders zal zijn. De dag waarop mijn vader overleed. De dag zelf en de dagen voorafgaand kan ik mij nog levendig herinneren. Elk detail, het gevoel van die dagen voel ik nog in mijn vezels. Maar bijvoorbeeld ook het feit dat hij zich tegenover mijn moeder en Linda nog groot hield, maar toen zij weg waren tegen mij zei dat hij eigenlijk niets meer zag. Zelfs op dat moment dacht hij nog aan anderen.

Maar het kon niet meer. Het is pijnlijk om te zien dat iemand zo aan het aftakelen is en uiteindelijk steeds minder kan. Maar zo mooi om te zien hoe positief en vol vechtende levensenergie iemand toch nog kan zijn. Gelukkig heb ik mijn vader nog verteld dat ik van hem hield. Iets wat wij nooit tegen elkaar gezegd hadden. Maar op 3 januari hebben we dat nog verteld. We wisten van elkaar het wel, maar goed om dat expliciet te maken. Echt veel woorden om ons gevoel te beschrijven hadden we niet. Iets wat ik daarna wel geleerd heb om meer te doen.

Het is nu 12 jaar geleden dat het heeft plaatsgevonden. Gek om te beseffen ik nu in mijn volwassen leven (vanaf 18) net zolang ik wel een vader heb als geen vader. Moeilijke en mooie momenten had ik toch graag met hem gedeeld. Ik ben blij dat mijn moeder er nog altijd is. Al zijn er ook veel dingen in de privésfeer gebeurd waar hij zich veel zorgen om zou hebben gemaakt. Iets wat ik dan wel blij ben dat hij dit niet heeft meegemaakt. Maar toch zou ik hem nu ook graag hebben willen voorstellen aan de mensen die nu belangrijk zijn in mijn leven. 

Als hij nu van boven naar beneden zou kijken (al geloofde hij daar niet in: “ik heb zo vaak gevlogen en boven de wolken is niets te zien”) zou hij trots zijn op mij, mijn moeder en Linda. We komen er wel met elkaar. En zeker de laatste tijd zijn we weer dichter bij elkaar gekomen. Ik mis hem nog vaak en zou willen dat hij er nog was. Om met Linda en mij op de tribune te zitten bij Utrecht, op de bank met mijn moeder, spelend met zijn kleinkinderen of gewoon alleen in zijn element als hij iets aan het schrijven was voor krant. Terwijl ik dit schrijf heb ik de tranen in mijn ogen. Iets wat hij onzin vond: “je gaat toch niet huilen voor mij”. En dat geeft ook wel aan wat hij nog steeds voor mij betekent. Pap, die 42 kilometer zijn voor jou.