Deze week in deze week de week die is geweest. Een week die met een glimlach begon. Ik had vorige week zondag 10 kilometer gelopen en ik had geen spierpijn of last van gewrichten: ik kom er langzaam maar zeker weer aan 🙂 De eerste hardlooptraining op dinsdag deed ik het rustig aan. 5 kilometer alles een beetje uitlopen. Zeker na een dag met een lange training op mijn werk, was het lekker om even buiten te zijn. Ook op de woensdag had ik niet heel veel zin om hard te gaan lopen. Toch staat veel bij mij in het teken om alles heel te houden. Donderdag moest ik voor mijn werk naar Spakenburg en kon ik mijn benen voor een stuk op een andere manier gebruiken (fietsen).

De vrijdag ging ik voor het eerst sinds lange tijd weer eens een intervaltraining doen. 250 meter snel, 250 meter rustig en dat in sets van 10. Ik heb er nooit zoveel zin in, maar het was ze lekker. Vooral omdat het weer ook zo goed was. De zon scheen en het was lekker koud.

De zaterdag was weer mijn lange loop van de week. Dit keer toch maar weer 10 kilometer. Het leek buiten kouder dan het was. De handschoenen gingen na een paar kilometer uit. Het bos riep en in Hoevelaken kon ik zo de herfstbladeren nog wel een beetje meepakken. Wat mij vooral bij stond was een man met een kind achterop. Niets geks natuurlijk. Alleen de man had een rugzak om die nogal groot was. Het zoontje zat helemaal tegen het kinderstoeltje aangedrukt en zijn hoofd had hij gebogen om de rugzak heen. Als hij geen nekpijn had thuis ;).

Ook heb ik de week extra gepost op sociale mediakanalen met mijn actie. Dus hopelijk kunnen meer mensen mij steunen.