De kop is eraf. Eindelijk mag ik beginnen. Eindelijk mogen de schoenen weer aan. Eindelijk mag ik weer denken aan dat “klere-eind” hardlopen. Ik had voorafgaande aan deze week training 2 weken mijn hardloopschoenen niet aangeraakt. Vanwege een kleine ingreep aan mijn ogen mocht ik niet sporten. Ik kon niet bevroeden dat twee weken niet sporten zo lastig was. Stilzitten staat blijkbaar niet echt in mijn vocabulaire. Als alternatief speelde ik dan maar FC26, maar dat voetbalspel komt niet echt in de buurt van echt sporten. Het leverde mij vooral online eigenlijk vooral erg veel frustratie op als ik weer met 0-7 verlies.

Afgelopen vrijdag mocht ik voor het eerst weer mijn hardloopschoenen aantrekken. En ik heb mezelf wel even de tijd gegeven. Deze maand wel opwerken naar een loop van 10-15 kilometer, maar mezelf nog niet druk maken om snelheid. Eerst weer even dat volume optrekken en aantikken. Wel langzaam met het oog op de spieren. Op vrijdag liep ik mijn standaardrondje van 5 kilometer. Oftewel langs de rondweg, via de wijk in aanbouw, langs het kanaal, weer terug de wijk in. Ik hield het makkelijk vol en kwam met een blij gevoel weer terug.

En deze zondag kon ik het ook niet laten om dan weer een stukje verder te gaan. De euforie van eerder die middag zat natuurlijk ook nog in mijn systeem. Na eerst op donderdag Utrecht gevochten te zien hebben voor een punt tegen Porto wonnen ze nu van Ajax. Rondom de wijk langs de randweg is precies 7 kilometer. Dat vond ik nog een te grote uitdaging en ik ben iets eerder afgebogen waardoor ik de 6 kilometer aantikte. En op zich ook redelijk qua snelheid tussen de 11-12 kilometer.

Al met al blij dat ik weer mocht rennen en blij met de eerste 11 trainingskilometers van mijn Road to Rdam 26.