Tja, dan ben je helemaal stuk gegaan en geef je aan: dit nooit meer. En een maand later ben je alweer plannen aan het maken voor de volgende. Het werd 1,5 jaar na mijn 1^e marathon. Dit keer een droom die uitkwam: New York. Deze stad had als kind al een enorme aantrekkingskracht. Via een pakketreis kocht ik mijn startbewijs. Hier ingeloot worden is bijna niet te doen. Op de 30 miljoen bij de staatsloterij heb je bijna een grotere kans.

Ik had mijn trainingsopbouw anders ingedeeld. Iets meer langere afstanden en mezelf voorgenomen om tijdens de race wel een stuk meer te drinken. Je kon op Schiphol bij de incheckbalie al duidelijk zien wie er mee zou lopen: die hadden hun hardloopschoenen al aan (te bang dat je bagage de eindbestemming niet haalt). Voorafgaande aan de marathon was het enkele dagen de stad verkennen. Het was mijn 4^e keer dat ik in New York was.

De dag zelf begon erg vroeg. Al om 4:00 ging mijn wekker. Om via een metro en een bus bij het startgebied te komen. Om 10:40 werd ik weggeschoten. Het kippenvel heeft veel op mijn armen gestaan deze loop. Als je vanuit Staten Island het vrijheidsbeeld en Manhattan ziet liggen, tussen die hoge gebouwen kan lopen. En zoveel Amerikanen jouw naam hoort roepen. Anders dan bij andere wedstrijden heeft men hier niet jouw naam op het startnummer staan. Met zwarte stift had ik mijn naam op mijn oranje shirt gezet. Het hielp wel degelijk.

Je liep door de 5 buurten van New York. Van Staten Island naar Brooklynn, door naar Queens en via een loodzware brug beland je opeens in Manhattan. De brug is doodstil, alleen het geluid van schoenen hoor je. En dan kom je van de brug en echt een orkaan van geluid komt je tegemoet! Zoveel mensen langs de kant tussen de wolkenkrabbers.

Er was nog een kleine lus in the Bronx op pakweg 34 kilometer maar dan kom ik ook de man met de hamer tegen. Het hele tijd op en af eist zijn tol en ik voel mezelf leger worden. In Central Park moet ik nog een stuk wandelen, om even de spanning van mijn benen af te halen. Maar uiteindelijk weet ik de finish te halen in 04:07:19. Bijna een half uur sneller dan mijn vorige marathon. Dit keer beter op mijn drinken gelet, beter getraind en voor het eerst ook compressiekousen aan.

De weg van het finishgebied naar de metro is 1 grote waggelgang . In de avond in een restaurant vraagt de eigenaar. “Where are you from? Holland? Why are you here? The Marathon, where is your medal?”. Als ik dan schuchter mijn medaille toon, roept hij keihard door de zaak heen met handgebaren wijzend naar mij dat ik de marathon gelopen heb. Mensen beginnen te klappen en tonen respect. Iets wat ik lastig in ontvangst kon nemen. Het gratis dessert wat de eigenaar aanbod, werd zeker niet afgeslagen.

Sowieso bizar dat een dag later in New York iedereen die de marathon had uitgelopen trots rondliep met de medaille om. Plus als je bij de snelste 20.000 finishers zit, wordt jouw naam ook gepubliceerd in de New York Times. Als 14.000 (van de 50.000) kan ik dus zeggen dat ik in The New York Times heb gestaan