Al eerder heb ik wel eens vermeld dat de dood van mijn vader mij geactiveerd heeft. Ik wilde meer van het leven maken. Niet alleen maar reactief, veel meer genieten. Het is jammer dat zo’n heftige gebeurtenis ervoor nodig was om dat te voelen, maar het hielp wel. Ik kroop meer uit mijn schulp qua werk, deed meer de dingen die ik leuk vond. Eigenlijk stond ik meer aan.

Maar wat heeft het mij nu uiteindelijk opgeleverd? In hoeverre ken ik mezelf dan wel? De afgelopen jaren heb ik een aantal trainingen gevolgd waar steeds toch wel puzzelstukjes op de juiste plek vielen. Dingen die ik niet van mezelf wist, maar die wel goed inhaakten op het geheel. Delen van mezelf waar ik nog acteerde als dat kleine jongetje waarbij ik daarna de sprong waagde naar de grote mensenwereld. Zo ben ik mezelf de afgelopen jaren eigenlijk meer gaan waarderen. Vaak voelde ik mezelf minder dan anderen. Anderen waren in mijn ogen vaak beter. Opvallen wilde ik daarom zeker niet. Dit zorgde ervoor dat ik van buiten een onzeker persoon was. Plus mijn leven was geslaagd als de mensen waarom ik gaf het goed hadden, maar dan vergeet je 1 belangrijk persoon….

Echter het mezelf omarmen gaat mij tegenwoordig goed af. Ik geef erg duidelijk mijn mening, ben communicatief en kom openlijk uit voor dingen waar anderen zich voor zouden schamen. Ja zeker lees ik strips, bouw Lego, ben voor FC Utrecht en luister regelmatig naar “foute muziek”. Ik heb een brein die de vreemdste feitjes kan onthouden. Zaken waar je echt wat aanhebt in een pubquiz, maar in het dagelijkse leven niet opeens een minister mee wordt bij wijze van spreken. En een goede minister zou ik ook niet zijn denk ik. Veel keuzes in het dagelijkse leven maak ik op gevoel.

En ja ik heb een neurodivergent brein. Hoe uit zich dit bij mij? Mijn brein legt vaak de meest bijzondere paadjes aan en kom met inzichten en oplossingen die anderen niet zien. Ik kan out-of-the-box denken, maar vergeet niet the box om te zien waar we vandaan komen of naar toe moeten. Meetings (maar ook verjaardagen) zijn erg intensief voor mij. Ik hoor niet alleen de inhoud, maar voel ook de emotie, zie de non-verbale houdingen. Als ik het niet bewust uitschakel, komt er een stroom van informatie binnen. Ik heb dan geen idee van wat er besproken is, maar kan na afloop wel haarfijn uitleggen hoe mensen zich in die meeting tot elkaar verhouden. Tijdens zo’n event kan ik van buiten er emotieloos bijzitten, maar vaak heeft er dan in mijn hoofd veel al rondgespookt.

Informatie verwerk ik informatie ook snel. Soms ben ik een paar stappen verder dan mijn omgeving. Mensen moet ik dan wel meenemen waar in het proces ik dan al zit. Sowieso merk ik aan mezelf dat ik actief mee moet doen aan meetings. Alleen aanwezig zijn en luisteren zorgt ervoor dat mijn energie leegloopt. Niet voor niets heb ik alleen tijd nodig om mezelf weer op te laden, bijvoorbeeld hardlopen.

Ik heb ook een sterk rechtvaardigheidsgevoel. Vaak kies ik voor de underdog en kan slecht tegen onrecht. Als er iets gebeurt wat in mijn ogen niet kan of nog erger als mensen tegen mij liegen / de waarheid verdragen dan kan ik diegene niet meer vertrouwen (heeft mij o.a. vriendschappen gekost). Vroeger zou ik mezelf typeren als een teamspeler. Nu denk ik wel aan het geheel, maar een echte teamspeler ben ik ook niet. Ik werk ontzettend autonoom en neem mijn eigen beslissingen. Wel neem ik mensen om mij heen waarom ik voor een bepaalde weg gekozen heb.

Doordat ik autonoom ben, heb ik vaak ook ideeen over hoe dingen horen / werken. Het is voor anderen af en toe moeilijk om mij dan ervan af te houden. Die rigide manier van denken zit dan soms nog wel in de weg. Vroeger heb ik mezelf vaak anders gevoeld. Ik snapte niet waarom ik met mijn hoofd ergens zat en dat niemand anders zo dacht. Ik schaamde mij. En wat doe je dan? Je past jezelf aan. Aanpassen zorgt ervoor dat het nog meer energie kost. Energie die ten koste gaat van wie jij zelf in essentie bent. Ook in contact met mensen deed ik wel vaak wat ik dacht wat hoorde. Nu ben ik meer authentiek. Als iedereen elkaar gedag zegt op een verjaardag met een kus/knuffel en ik doe dat niet, betekent niet dat mensen mij niet interesseren, maar omdat ik fysiek contact in beginsel met mensen die ik niet goed ken nooit snel zou doen.

Dus ja, ik ken mezelf beter. En ben er ook blij mee. Die berusting is fijn om te voelen. Ik ben thuis thuis.