Al een hele tijd stond deze dag rood omcirkeld: de Rotterdam marathon 2026. Een speciale, omdat ik mijn 10e marathon ook wilde lopen voor mijn vader. Het kon je niet ontgaan zijn, maar ik ben druk aan het fondsen werven geweest voor het kwf. Uiteindelijk ruim 1.700 euro. Mijn vader is er al 12 jaar niet meer, maar had zeker trots geweest.

De zenuwen kwamen wel op toen we in de auto waren richting Rotjeknor. Ik dacht slim te zijn door onderweg naar het toilet te gaan bij een benzinepomp. Echter stond ik hier al in de rij bij medelopers. Uiteindelijk had ik mijn startnummer rond 8:45 in handen. Nog even mijn naam opgezocht op het startbord en gaan met die banaan. Letterlijk omdat ik eerst nog een banaan at. Daarna kleedde ik mij om. Korte broek vol met gelletjes, shirt zonder mouwen, compressiekousen, tepels afgeplakt, schoenen stevig vast. Mijn soms gestructureerde brein gaat goed op vastigheden.

Vlak voor het startvak nemen Kim en ik afscheid van elkaar. Nog een laatste zenuwenplasje en hup wave 2 in. Bergit Lewis warmde de lopers op met you’ll never walk alone. Burgemeester Schouten zei dat we moesten genieten en rond 10:15 op de klanken van Martin Garrix ging ik de Erasmusbrug op. Zo stoer ook dat de blusboten weer grote fonteinen maakten op de Oude Maas. De zon was al flink erdoorheen aan het piepen.

Mezelf had ik voorgenomen om rustiger te starten dan de afgelopen jaren. De man met de hamer wilde ik nu niet tegen komen. Eigenlijk heel consequent tikte ik de kilometers af in 5 minuten. Echt dik tevreden. Nieuw dit jaar is dat je 2x langs de Kuip moest. (Zouden ze de Ahoy lus eruit gehaald hebben vanwege de K3 concerten?) Eerst achterlangs en vervolgens een rondje over het stadionplein. Daar vroeg iemand: “ken iemand mij vertellen hoe laat Feyenoord mot spelen vandaar?”. Niemand reageerde dus ik vulde de 14:30 maar aan. “Mooi dat kennen we op tijd zien dan”.

Ik merkte dat mijn plan werkte. Langzamer beginnen, elke 5 kilometer een gel en bij elke waterpost 2 bekers water. En belangrijk niet als een soort Mario kart iedereen inhalen. Tja Mario was een thema dit jaar. Zowaar twee mannen gezien verkleed als Mario & Luigi en nog meer dan anders hadden toeschouwers kartonnen borden gemaakt met powerups erop (paddestoel, ster) met teksten als: “touch for extra power”.

Het havenspoorpad duurde weer eindeloos. Eén fietspad wat redelijk smal is, maar waar nog altijd veel toeschouwers stonden. We draaiden Oldengaarde op. Vanaf kilometer 17 kant in, halverwege draaien en je was bij kilometer 20. Daar stonden mijn moeder en zus. Echter Linda kon ik nog snel wat toeschreeuwen. Rond het halve marathon punt was de Chiquita cheer zone. En je verwacht het niet maar ze deelden bananen uit. Halverwege kwam ik door in 1:48. Netjes, ik voelde me nog goed en energiek.

Bijna verlieten we Zuid. Vlak voor de tweede klim Erasmusbrug stond Kim met haar familie. Bekenden zien is erg fijn. Ik gaf Kim nog een flink bezwete zoen en ging weer door. Dit gaf energie. Weer de Erasmusbrug op was zwaar: wind tegen en omhoog. Echter stond het rijendik. Omhoog kwam Freed from Desire van Gala uit de speakers knallen en omlaag ging het hele publiek compleet los op gimme gimme gimme van ABBA.

Terug op Noord komt het in mijn ogen lastigste deel van de marathon: de tunnel onder de Coolsingel. Ik ga beter op bruggen dan viaducten, omdat je eerst het nadeel hebt en dan het voordeel. Omdat ik voor mijn gevoel bijna stil sta zie ik mijn zwarte shirt. Nou ja zwart, zeg maar compleet wit uitgeslagen. Ik smaakte zout, zout, zout…ik smaakte naar de marathon (de kenners van foute zomernummers weten wat ik nu soort van quote). Onder de kubuswoningen door, Kralingen in.

Mijn hoofd en benen wilden op dit moment al wat anders. In mijn hoofd zag ik een klein mannetje met een hamer (denk aan Mario in de nes games). Dat kon ik nog wegdrukken en blijven lopen. Echter moest ik bij kilometer 31 plassen. Twee dixies en beide zat iemand op. Het duurde voor mijn gevoel een eeuwigheid. Ik kon eindelijk zitten en plassen. Bang was ik wel: “kon ik nog wel opstaan of ben ik verzuurd?”. Dat laatste viel 300% mee. Wel trok ik zo hard aan mijn boxershort dat ik een scheur hoorde.

Het dribbelen lukte mij nog. In het Kralingse Bos kon je dat geen rennen meer noemen. Ik bleef in beweging. Oog op het uitlopen. Binnen de 3:50? Ik at heerlijke sinaasappelpartjes. En kwam erachter dat drop niet zo lekker is bij 15 graden met veel zon en pluris veel kilometers in de benen. Het mannetje met de hamer dwong mij zachter te lopen, maar ik was in beweging. Toen gebeurde er iets waar ik niet klaar voor was.

Op kilometer 35 speelde een band een nummer wat betekenis voor ons heeft in relatie tot mijn vader “eye of the tiger” van survivor. Niets geks natuurlijk, ware het niet dat vlak ervoor ik juist voor het eerst aan hem moest denken. En om het compleet te maken hoorde ik gelijk erna uit de boxen Engelbewaarder knallen. Dat kwam binnen. Daar was ik niet klaar voor. De gesprekken met Mariotje met de hamer verliepen in soort van harmonie want ik win. Toen had duidelijk Bowser zijn hamer erbij gepakt. Ik was bijna KO, het lukte mij niet meer om de stem weg te drukken. Ik moest wandelen, rennen, wandelen, rennen. Echt zwaar ********$%#***. Maar dit soort toeval van gebeurtenissen, dat bestaat toch niet?

Dit deel van het parcours staat bekend om zijn vele support. Zo vaak heb ik Markie gehoord. “Je kunt het” “Je bent er bijna” “Door blijven lopen”. Ja als ik die strijd aankon, had ik dat gedaan. Vooral studenten klampten mij aan. Alsof ik tijdens een tour etappe Alpe d’Huez op fiets en mensen je aanmoedigen. Echt bizar veel steun. Nog nooit heb ik mijn leven zo vaak mijn eigen naam gehoord. Mooiste was wel: “Mark legend”.

Ik draaide Kralingen weer in. Aan de andere kant zie ik presentator Jan Versteegh lopen die dat vermaledijde bos nog moet doen. Op dit punt prent ik mij in dat finishen prio 1 is en geen risico’s nemen. Tijd laat ik los. Op de grond zie ik genoeg EHBO personeel zich ontfermen over de lopers. Het is best een slagveld. Na het 40 kilometer punt is het een klein stukje nog.

Ik passeerde café de gele kanarie. Hier komt echt een orkaan van geweld langs de kant. Echt niet normaal wat voor kabaal in de vorm van aanmoedigingen. Zo fijn en dit is wat Rotterdam Marathon zo speciaal maakt: die onvoorwaardelijke support van vreemden. De kubuswoningen kwamen weer in zicht. Nog 1.000 meter, nog 500 meter. Als ik nog niet wist wat mijn voornaam was, wist ik het nu.

Vlak na het opdraaien van de Coolsingel staan Kim, Linda, mijn moeder, Roy en Myriam mij de laatste boost te geven. Ik ga het gewoon doen, marathon 10 is gedaan. Rotterdam voor de 7e keer. Een gevoel van euforie als ik na 4 uur en 7 minuten de finish passeer. Na de finish schreeuw ik het uit. Maar dan gaan de sluizen open, ik kan niet stoppen met huilen. De emoties van 7 kilometer terug komen er nu uit, wanneer het lichaam tot stilstand komt. Eén vrouw die de medailles uitreikt zegt: je mag trots zijn. Dat besef kwam echt niet binnen. Fysiek en mentaal echt leeg.

Dat blijkt later wel als ik bijna niet meer opkan staan van een bankje. Even moest ik zitten, echt heel misselijk. Eén van de zaken waar ik goed in ben is mijn routekennis. Zet mij in een vreemde stad en ik kom waar ik wil. Echter nu kon ik niet goed omschrijven waar ik mezelf had neergestort om weer te zitten.

Als ik Kim, Linda en mijn moeder zie gaan de sluizen weer open. Mooi om dit met hun zo te delen. Stoppen met huilen lukt niet. Wanneer de emotie eruit was, een blikje cola erin verdween ook de misselijkheid. Rotterdam je was zwaar en heet. Mijn pa zou super trots zijn geweest op mij en het opgehaalde bedrag. Dus nogmaals dank jullie wel voor alle steun.

Pa deze was voor jou!