Deze hele actie heb ik op touw gezet ter ere van mijn vader en zodoende weer geld in te zamelen voor het KWF. Maar misschien goed om je zo af en toe mee te nemen naar hoe het toen was. In de hele ziekteperiode ben ik door een complete achtbaan aan emoties gegaan. Ik neem jullie mee voor een “ritje”.

De schok met ontkenning:
Mijn vader was in de zomer van 2012 af en toe in de war en kwam moeilijk uit zijn woorden. Stress dachten de mensen die er voor doorgeleerd hadden. Totdat hij op een gegeven moment van zijn fiets was gevallen. De ambulance medewerkers vertrouwden het niet en hij werd naar het ziekenhuis gebracht. Als een speer gingen we met zijn alleen naar het hospitaal. Waar we de ijskoud de mededeling op ons dak kregen: “er zit een gezwel in het hoofd”. Een flinke schok, wat betekent dit? Wat zijn de gevolgen? Het was geen goed nieuws, heel slecht nieuws eigenlijk. Maar ik maakte in mijn hoofd wijs dat het er nog een klein lichtpuntje was. Ik zei niet alles komt wel goed, maar ik hoopte het wel. Totdat we 2 maanden later weer in het ziekenhuis waren. De arts was duidelijk. Mijn vader zou aan een hersentumor en de gevolgen ervan op redelijk korte tijd komen te overlijden.

Verdriet en boosheid:
De wereld werd onder mij vandaan geslagen. Veel gehuild ook die periode. Net 30 en dan wetende dat mijn vader niet oud zou worden. Ik weet niet zo goed ook wat ik die periode voelde. Enerzijds veel verdriet over het naderende verlies, maar ook veel boosheid. Waarom juist hij? De man die echt niemand kwaad deed, de man die oprecht voor iedereen een luisterend oor had. Waarom is hij nu opgezadeld met die verschrikkelijke klotuh ziekte. Juist nu hij weer plezier had in zijn werk. In zijn hoofd wilde hij altijd leuk dingen gaan doen na zijn pensioen. Alleen de pensioengerechtigde leeftijd zou hij nooit halen. Het besef dat het eindig was voor hem, moest ik echt een knop om voor zetten.

Liefde en genieten:
Hoe gek het ook klinkt maar achteraf kwam toen de mooiste periode. Het was zwaar omdat je langzaam je vader ziet aftakelen waarbij hij steeds minder kon. Maar het was mooi om continu in zijn nabijheid te zijn en samen met het gezin voor hem te kunnen zorgen. Hij is zijn hele ziekbed thuis geweest en we zijn er voor hem geweest. Ik werkte ook 1 dag in de week bij mijn ouders, zodat mijn moeder dan ook de deur uit kon. Mooi om dit samen te kunnen doen en er echt voor elkaar te zijn. En ja ook genieten. Van de man die zich zorgen maakte om alles, werd het een man die positiever ging staan in het leven. Want ja aan het lot konden we echt niets veranderen. En zonder dat we overal de nadruk op gingen leggen dat het de laatste keer was, deden we dingen met elkaar die we anders misschien nooit gedaan hadden. Naar Madurodam of op de Spido boot door de Rotterdamse haven. De momenten met zijn familie om zich heen, waren de mooiste voor hem deze periode en ook voor ons als mensen van wie hij hield.

Overleven en Regelen:
Na de geboorte van mijn nichtje (10 maanden na het fietsongeluk) ging mijn vader hard achteruit. Op de een of andere manier had hij hierop gewacht. Niet voor niets vertelde hij: “mijn taak zit erop.” Hij kwam boven in bed te liggen en kwam er niet meer uit. Het was overleven. We vrolijkden hem nog wel op door langs te gaan en lekkere dingen qua eten te brengen, maar het ging hard nu. Zo hard dat hij op 4 januari 2014 ook daadwerkelijk kwam te overlijden. En dan kom je in de regelmodus. Het was niet plotseling, dus veel hadden we al op de “plank” liggen. Maar toch komt er nog best veel regelwerk om de hoek kijken. De dienst was een waardig en mooi afscheid. Die erg druk was. Veel mensen die hem de laatste eer kwamen brengen. Wat een goed gevoel gaf om te voelen hoe geliefd hij was.

Rouwen en verwerken
De periode na de uitvaart heb ik niet al te lang bij stil gestaan. Ik wilde onder de mensen zijn en juist dingen doen. Alleen maar in een hoekje zitten werkte niet. Tijd vrij nemen van werk heb ik niet heel erg gedaan na de uitvaart. Ja ik was er in die periode niet helemaal bij met mijn hoofd, maar voor het werkreintegratieproces heeft het wel geholpen. Tegelijk wilde ik ook iets doen en echt iets betekenen. Ik wilde een grote droom van mezelf koppelen aan het harde vechten van mijn vader. Ik ging de marathon van Rotterdam 2014 hardlopen voor de hersenstichting. Mijn vader kon ik niet meer redden, maar misschien kon ik zo anderen nog helpen. Tevens hielp dit zo bij mijn verwerking. Ik schreef over mijn gevoel doordat ik een blog bijhield en deelde dit met de buitenwereld. Alles kwam voorbij. Schrijven was voor mijn pa een uitlaapklep en voor mij ook. Zijn heen gaan gaf ik een plaatsje door erover te schrijven.

Kop omhoog en genieten (deel 2):
Na de marathon dacht ik in een soort zwart gat te belanden. Het was zomer en wat wil ik? Eigenlijk heeft de dood van mijn vader ook gezorgd dat ik juist meer van mijn leven wilde maken. Ik liet mezelf meer horen. Zeker op mijn werk ging ik ook vragen of ik meer verantwoordelijke zaken kon oppakken. Ik wist dat ik het kon, maar durfde het niet. Maar je altijd verschuilen achter je eigen schaduw was niet de oplossing voor mij vond ik zelf. Tevens wilde ik meer van het leven genieten. Reizen werd een soort 2^e leven. Ik mag wel zeggen dat ik heel veel van de wereld gezien heb ondertussen.

Op de een of andere manier weet ik mensen altijd goed aan te voelen. Dat zit deels in mij, maar ook een stuk levenservaring. Dit soort grote gebeurtenissen neem je mee in je rugzak. Verlies en rouw kan ik prive of op werk goed aan en ik durf het er ook over te hebben. Op deze manier ben je er ook voor anderen. Daarnaast maak ik mezelf ook niet al te druk over randzaken. Dat kost teveel energie. Sommige dingen slijten of geef je een plekje, maar missen zal ik hem altijd.

DONATIELINK