Terloops noemde ik in mijn weekoverzicht dat mijn zus en ik emotioneel waren op de tribune bij FC Utrecht. De club heeft altijd een flinke rol gespeeld. Mijn vader woonde in Utrecht en was vanaf jong al fan van de DOS. Later toen die o.a. fuseerde tot de FC, is hij zijn cluppie trouw gebleven. De liefde voor FC Utrecht kreeg ik echt met de paplepel ingegoten.

Zo belandde ik op 6 jarige leeftijd al in de Galgenwaard. Mijn eerste ervaring was VVV thuis. Eindstand vraag je? Een wervelende 0-0 ;). Vanaf dat moment zaten wij vaak samen op de tribune.  Hoogtepunt was dat het kleine Utrecht met 2-1 won van het Ajax van Bergkamp en van Gaal. Maar we maakten ook koude donkere dagen mee waarin de ploeg net boven de degradatiestreep eindigde. Gelukkig kan Utrecht niets…zelfs niet degraderen. Een jaar waarin Raymond Graanoogst met 6 doelpunten topscoorder werd of dat Hans Visser Utrecht hoogst persoonlijk op het hoogste niveau hield. 

Langzaam werd de club beter en groter. Konden we eerst nog voor het stadion parkeren en een kaartje op de dag zelf kopen, werd het nu steeds moeilijker om kort voor de wedstrijd aan kaarten te komen en moesten we zelfs een stuk lopen. Mijn vader vond al die drukte vaak wat te veel van het goede. Grote wedstrijden liet hij aan zich voorbij gaan. In die periode werd Utrecht juist beter en beter. Met spelers als Dirk Kuijt veroverde Utrecht mooie prijzen. Bij de Albert Heijn leerde ik Jeroen kennen en samen bezochten we vele wedstrijden. Met als hoogtepunt 3x de bekerfinale. We zijn zelfs Utrecht achterna gereisd naar Oostenrijk toen ze moesten spelen tegen Arsenal (Bergkamp, Henry, van Persie, Ljungberg). Bij dit soort hoogtepunten zat mijn vader thuis op de bank te kijken. Weliswaar liep hij weg als het te spannend werd, maar hij keek wel. Bij de 1e bekerwinst had ik hem ook huilend aan de telefoon. De club was  belangrijk voor hem.

Toen Linda ook meer geïnteresseerd raakte in voetbal gingen we met zijn 3en naar Utrecht. Met de auto vanuit Zoetermeer steeds weer iets verder weg parkerend van het stadion. We hebben eigenlijk steeds op andere plekken gezeten totdat we onze vast plek kregen op de ciyside. Heel fijn om zo met zijn 3en het voetbal te beleven. Strafschoppen keek hij altijd weg, dat was te spannend. Vaak wilde mijn vader voor het laatste fluitsignaal al naar beneden en het stadion uit, maar vooral Linda wilde tot het laatste fluitje wachten. Als dan Utrecht verloren had, wilde wij zo snel mogelijk naar huis. Een tempo wat soms lastig te volgen was voor mijn zus 🙂

Daarna volgde een periode waarin we Utrecht wel via de TV volgden, maar niet meer intensief in het stadion. Vooral tijdens zijn ziekbed, was voetbal het uitje van de week. Op de bank samen met mijn moeder zat hij voetbal te kijken. En toen de remmingen helemaal weggevallen waren was hij nog meer aan het schelden op het slechte spel. Mooi was dat wij nog met het gezin in een skybox van Utrecht een wedstrijd live konden meemaken. De 90 minuten lukte nog net, fijn om hem zo te zien genieten met zijn kinderen en vrouw bij zich. De eerste keer weer terug in het stadion zonder mijn vader was voor mij ook erg emotioneel. Als klein jongetje met je vader altijd mee, kon dat niet meer.

Eigenlijk sinds 2 jaar ben ik Utrecht weer intensiever gaan volgen. Met als beloning voor mezelf sinds vorig jaar 2 seizoenskaarten zodat Linda ook altijd mee kan. Daarom was het ook zo mooi dat we afgelopen zondag met zijn 2en op de tribune konden luisteren naar het nummer Ti Amo. Daar gedraaid ter nagedachtenis aan Di Tommaso. In onze herinnering aan onze vader.