Mijn 2e halve marathon van dit jaar op het programma. En nog maar 4 weken tot Rotterdam. Een beetje gespannen was ik toch wel, want de halve in Egmond eerder dit jaar ging niet echt super. De afgelopen dagen was het qua weer vooral veel wind en regen, maar op deze zondag was het droog en zonnig. Flink zonnig. Ik was al redelijk op tijd op het Malieveld en zag daar hoe Ernst samen met Bobbie de rest van de kinderloop op gang schoot. Langzaam kwam wel de tijd eraan dat ik moest starten.

Vanwege mijn 1:34 van vorig jaar (dat had ik dit jaar ook opgegeven) mocht ik in het 1e startvak plaatsnemen. Voor mij wilden 2 middelbare scholieren in spijkerbroek met startnummer het startvak in. Alleen waren ze 3 kwartier te laat, omdat ze voor de 5 kilometer kwamen. Handig? Neuh! Mijn doel was om redelijk makkelijk onder de 1:40 te gaan lopen. Niet echt representatief voor mijn marathon tempo, want dan moet het wel een stuk langzamer wil ik het volhouden. Echter wat gebeurt er? Ik start veel te snel. Na iets meer dan 8 minuten zijn de eerste twee kilometer alweer voorbij. Vrij snel passeren we een rotonde, waar volgens mijn vader opnames voor de film Soldaat van Oranje zijn geweest. Iets staat mij bij dat hij die opnames toen gezien heeft. Sowieso was dat een van zijn favoriete Nederlandse films.

Ik loop op dit moment redelijk strak 4:30 – 4:45 qua kilometer tijden en ik hoop dat blijvend vol te houden. En niet een te groot verval op het einde te hebben. Rond de 8 kilometer passeer ik een cafetaria die in mijn herinneringen vooral dienst deed als waar we met het gezin een patatje gingen halen als we een lange stranddag hadden. Vaak gingen we van ’s ochtends vroeg tot een uur of 17:00. En dan sloten we soms hier ook daadwerkelijk af. Leuk om te merken dat hier best wat good memories liggen met mijn vader / het gezin. Dat zet wel mijn gedachten af van het feit dat ik toch wel last heb van wat stijve spieren en het behoorlijk warm vind 😉

Het moment dat ik besef dat ik dit soort gedachtes heb, wordt dit nog eens onderstreept. Doordat uit een van de vele boxen langs het parcours opeens het nummer van Yves Berendse: “Als ik terug kon in de tijd” wordt afgespeeld. Dat nummer past niet bij de situatie, maar die ene regel wel. Ik blijf doorlopen, heb eigenlijk weinig irritaties aan medelopers. Dat geeft ook wel aan dat ik er goed in zit. Heel veel publiek langs de kant deze editie. Mijn naam wordt vaak op zijn Haags uitgesproken. Met daarbij ook termen als: Lekkâh, Rustaaaaaag, Ziet d’r goed ùit Marrek.

We passeerden al eerder Loosduinen met al zijn voetbalvelden en ook rond het 11 kilometer punt veel grasvelden. Hier heb ik ook vele uren doorgebracht met mijn vader. Vaak in de ochtend als ik zelf een uitwedstrijd had en in de middag ging ik vaak mee als hij een middagwedstrijd had. Toen ik ouder werd, kwam hij ook nog vaak langs de lijn kijken. Wel vaak maar 1 helft, omdat het voetbal te slecht was. Maar goed hij was er! Langzaam maar zeker verlaten we Den Haag en lopen we Scheveningen in. Soms word ik wel gek van het gestamp van mensen met superschoenen. Ik heb ook wel wedstrijdschoenen met carbon, maar die maken niet zo’n flop-flop-flop-flop-flop geluid de hele tijd. Misschien ook omdat ik de goedkoopste variant heb. Ook word ik ingehaald door een blind runner met begeleider. Met een soort touw in de hand lopen ze bij elkaar, waarbij de begeleider elk obstakel vantevoren meld: drempel, drankpost rechts, drempel, loper links, drempel, drempel. Je merkt hier veel verkeer vertragende maatregelen. Geen idee of dat ook op de agenda staat tijdens de gemeenteraadsverkiezingen voor dit jaar. Onwijs veel partijen die van zichzelf lieten horen langs de kant. Met als toppunt / dieptepunt (je mag zelf doorhalen wat je niet van toepassing vindt) D66 die op 6,6 kilometer van de finish stond.

Op 6 kilometer van de finish loop je langs de boulevard. Altijd zo lekker dat de getallen lager worden van hoe ver je moet ten opzichte van hoe ver je al zelf gelopen hebt. Maar goed de boulevard en de zee. Erg fijn om dat altijd te zien. Wel een taai heuveltje die pijn doet aan de kuiten, maar we komen boven. Nog niet heel veel mensen die aan het zonnen zijn. Toch best wel een sterk briesje aan de kust. En ja de zee. Als iets mijn vader rust gaf was dat het wel. Op vakantie gingen we altijd met het gezin naar de kust. En als er in die 2 weken 1 dag regen was, was de vakantie bijna mislukt. Nee hij genoot intens van het strand. Eigenlijk deden we dat allemaal.

Ik draai de boulevard af en loop in “downtown” centrum Scheveningen. Met zijn allen passeren we langs het Circustheater. Gelukkig hangt de stad vol met (naast gemeenteraadsverkiezingsposters) aankondigingen van de musical Harry Potter. Pff even tijd voor een slechte grap. Waarom is Harry Potter een goede hardloper? …….hij maakt altijd een vliegende start. Oke gelukkig kan ik beter hardlopen dan woordgrappen maken. Ik krijg het wel zwaar hier. Vooral omdat de zon best flink hard schijnt en we ook nog een heuvel op moeten. Het wordt nu echt werken om het tempo erin te houden. Ik had het ook even zwaar hier en was wat gedesoriënteerd, omdat ik deze race vaker gelopen heb en deze heuvel niet kende. Geen nieuw parcours doen mensen 😉

Aan de andere kant van de heuvel (dus beneden) staat een stand van het KWF waar ze met grote foam handen mensen aanmoedigen. Kleine kinderen krijgen een high five als ze erom vragen, maar deze grote rode hand ook. Volgens mij sla ik iets te hard en valt bijna de hand op de grond. Nog maar 2 kilometer. We zijn er bijna! Aan de rechterhand ligt Madurodam. Iets wat op het einde van mijn vader zijn ziekte periode nog een keer bezocht hebben. Eigenlijk was dat denk ik de laatste keer met het gezin erop uit. Mooi om dat warme gevoel zo vlak voor de streep nog te voelen.

Kilometer 18, 19, 20 schommelen boven de 4:45 en dat drukt mijn gemiddelde iets. Ik besluit om de laatste honderden meters nog wat gas te geven. Langs de kant moedigt men 3 rijen dik aan. Want ja het Malieveld is er alweer bijna. Zal er nog een sprint in zitten? Is er nog energie in de tank? En dan in de verte uit de boxen bij de finish is “mijn tune” van de afgelopen maanden: baila de gasolina. Het publiek wordt opgejut, het is 1 groot feest en ik tik de 20 kilometer per uur aan en ga over de finish in 1:38:20. En ja ik ben blij. Ook al 4 is dit 4 minuten langzamer dan de editie van vorig jaar.

Blij omdat ik redelijk vlak heb gelopen, mijn doel heb gehaald en heb gevoeld dat als ik zo start dat Rotterdam een drama gaat worden. Dus ik heb ook nog eens wat geleerd vandaag. Net als dat een rondje hardlopen in Den Haag ook vol kan zitten met mooie herinneringen. Pap Rotterdam loop ik met jou in mijn gedachten, maar Den Haag was blijkbaar al een voorproefje.