De 1e afspraak van het jaar op wedstrijd gebied. Wel eens verfrissend dat ik mezelf geen hoge druk opleg qua tijd. Dat komt ook doordat de hele week het de vraag was of het door zou gaan. Hardlopen met sneeuw en ijs zou niet mijn voorkeur hebben gehad. Nu was het vooruitzicht -4 met een waterig zonnetje.

Egmond is de plaats van bestemming en doordat deze badplaats helemaal autovrij gemaakt wordt, moet je er naar toe met een pendelbus. Achter mij in de bus zit een groep mannen die geen zin hebben om te lopen, want het is zo koud. Tenminste naar hun woorden en allemaal toespelingen op hoe koud het wel niet is. Kleed je dan warm aan of zeur niet. Of ben ik dan te bot in mijn hoofd?

In Egmond zoek ik eerst de sporthal op. Mijn outfit-of-the-day bestaat uit een lange broek, hardloopshirt met daaroverheen een hardloopjas. Zo denk ik de wind buiten de deur te houden. Echter de sporthal is naar mijn mening veel te druk. Echt nul ruimte om je om te kleden. Ik zit voor mijn gevoel met mijn linkerarm in een man met een geel hardloopshirt in zijn nek. En met mijn rechterarm raak ik een vrouw aan die loopt te klagen dat ze haar muziek niet aankrijgt. Gauw uit deze volle zaal, echter moet je jezelf dan ook weer door een mensenmassa persen. Buiten lever ik mijn tas in en ga nog even naar het toilet. Nog nooit heb ik bij een evenement zoveel toiletten gezien: top!

Bij de start bedenk ik mij opeens: “shit ik heb mijn tepels niet afgeplakt.” Mede hardlopers weten hoe pijnlijk dat kan zijn. Geen tijd of zin om meer terug te gaan. In het vak doet iedereen op zijn of haar manier de warming-up. In beweging blijven is toch wel verstandig. Om 12:35 worden we weggeschoten. Net als voor de wedstrijd hoor ik ook hier weer Daddy Cool van Boney M. Ja bij -4 over het strand rennen: I’m crazy like a fool.

Binnen de 1e kilometer zit je al op het strand. Een klein beetje mul zand, maar daarna loopt het heerlijk. Een stevige  bries tegen, maar echt niet vervelend. Iedereen maakt zich druk over op zand rennen, maar als het zo hard is loopt het heerlijk. Wel soms wat stenen en scheermessen (de schelp variant) ontwijken. Ik passeer nog een man die aandacht vraagt voor het milieu, het loopt op zijn rug rond met een vuilnis bak en grijper in zijn arm om ook daadwerkelijk rommel op te rapen. Ploggen heet deze activiteit trouwens. Respect als je dit 21 kilometer volhoudt.

Na 7 kilometer verlaten we het strand en gaan we de duinen in. Opnieuw hoor ik weer Daddy Cool. De omgeving is echt prachtig. Mooie glooiende duinen, de zeelucht, ruimte naast je, bos in de verte. Alleen de duinpaden zijn leuk voor een wandeling, maar niet voor een hardloopwedstrijd. Je kan met 1 persoon op het spoor rennen. Aan beide schuine kanten zit gras met ijs. Waar mensen met gevaar voor andermans leven overheen willen rennen. 

Gevaar voor andermans leven? Ja tot 3x toe werd ik aangetikt op mijn voeten of hard geramd met een arm. De overeenkomst? Het waren elk mannen met een haardband over hun oren. Een Duitser deed net alsof hij geen Engels verstond toen ik er wat van zei en van een Nederlander kreeg ik een scheldkanonnade terug omdat ik een opmerking erover maakte. Ik heb geen ogen in mijn achterhoofd. En de regel is simpel langzame loper rechts, dus haal links in. Deze “vriendelijke meneer” deed dit “ onrecht” vanaf rechts en dus echt zichzelf aan.

Camping Bakkum was erg gezellig. Rondom de receptie en het restaurant staan veel mensen buiten. Verder op de route is het niet druk: koud en niet zo goed bereikbaar zo in de natuur. Vanaf kilometer 12 tot 19 zijn het vooral kleine klinkertjes als ondergrond. Dat loopt niet echt lekker. De marathon van Parijs laat ik daarom ook graag aan mij voorbij gaan.  Alles loopt ook vals plat omhoog en gelukkig ook weer omlaag. Ik zit er niet lekker in, in dit stuk. Ik irriteer me aan de mensen, de glooiende duinen en de klinkers. Het gevecht met mijzelf ga ik daarbij flink aan. Mijn lichaam gaat wel goed, ook al merk ik dat het allemaal met de kou veel energie kost.

Vanaf kilometer 19 ren je Egmond binnen. Daar staat een grote tent met muziek. Veel gezelligheid en bier en men deelt hier frikandellen uit aan de lopers. Mij niet bellen nu. Richting de finish staat er steeds meer publiek, de muziek zweept op en ik zie de finishlijn. Ik trek nog een sprintje en klok af op net onder de 1:53. Vlak voor mij is Dick Schoof gefinisht. Onze demissionair minister president gaat onder begeleiding van beveiliging door een andere uitgang. Je zal maar zo’n leven hebben en niet normaal meer aan zulk soort evenementen kunnen meedoen.

Na de finish neem ik mijn medaille, sportdrank en herstelreep in ontvangst. Vooral die laatste smaakte fantastisch! We eten thuis de afgelopen weken een stuk minder suiker en je merkt gelijk dat sommige dingen intenser smaken. Gauw omkleden en de bus in en dan naar huis.

Hoe was het? Mooie omgeving, maar ik ga deze wedstrijd nooit meer lopen. Het parcours werkt niet voor mij: te smal soms en ik ben niet gebouwd voor heuvels. Blij dat ik nu gelopen heb en een goede trainingsprikkel heb voor de aanstaande marathon. En met de tijd ben ik tevreden, meer had ik nu ook niet verwacht. Eindstand lichaam: een beetje spierpijn, een blaar op mijn 2e teen en helaas ook een bloedende tepel (al had ik daar geen last van). Op naar andere wedstrijden dit jaar!