Mijn 5e marathon zou al in 2020 hebben plaatsgevonden, maar toen was daar Covid. Met een vertraging van een jaar stond ik toch aan de startstreep in Berlijn. Daarvoor zat nog een vakantie vastgeplakt van 4 weken. Dus mentaal was ik uitgerust, maar fysiek misschien toch wat minder.

Berlijn staat algemeen bekend als een van de snelste marathons ter wereld. Op zich had ik daar ook wel wat van verwacht. Maar er waren een paar zaken die niet helemaal lekker liepen. Dus ik heb er genoeg van geleerd met het oog op andere marathons. Ten eerste lag het hotel op 30 minuten van de start. Wandelend wel te verstaan. Dus ik had al redelijk veel stappen in de benen zitten bij de start. Alles was daar wel echt heel goed geregeld. Je startte bij de Brandenburger Tor en zou daar uiteindelijk ook finishen.

De weken daarvoor had ik telkens hardgelopen in 20-21 graden. Echter was deze dag in Berlijn de warmste dag van de week met ruim 25 graden. En daar had ik moeite mee. Echt veel moeite. Na 10 kilometer was ik al helemaal bezweet. Zo bezweet dat mijn startnummer begon te scheuren. Dus dat ik zelfs met mijn startnummer in mijn handen liep. En tevens was het zo warm dat de pleisters op mijn tepels er ook afvielen. Met als gevolg schurende tepels.

En had ik mijn tempo aangepast? Nee totaal niet. Halverwege kwam ik door in 1:45. Veel te snel in deze omstandigheden. Mijn hartslag lag veel te hoog. Dat was fout 1. Fout 2 was een groter probleem. Ik had hele fijne schoenen. Echter waren die al te versleten. En na 25 kilometer kreeg ik overal last van mijn voeten. Zelfs flinke blaren (o.a. door de hitte). Dus ik liep op te oude schoenen. Dat werkte ook totaal niet. De laatste 18 kilometer waren bizar zwaar. Uitstappen stond niet in mijn hoofd, maar misschien was het wel verstandig geweest. Uiteindelijk finish ik in 4:15. Berlijn uitgelopen, maar echt trots was ik niet. Mijn hardloopschoenen had ik vrij snel daarna achter gelaten in de kliko. In ieder geval weer genoeg geleerd.