Reflecteren kun je leren en van reflecteren kun je leren. Dus laten we die mindset eens toepassen op mijn 1e marathon. Eerst even de achtergrond. Ik had al langer de ambitie om een marathon te lopen. Meer een soort bucketlist ding. Dat raakte in stroomversnelling toen mijn vader ziek was en we wisten: hij wordt nooit meer beter. Ik wilde dit leed anderen besparen. Dus ik wilde mij inzetten voor een goed doel om geld in te zamelen: om hem te eren en tevens iets goeds te doen. Het werd de hersenstichting. Eind december heb ik mij ingeschreven en op zijn ziekbed heb ik ook verteld dat ik de marathon ging lopen. Hij was trots.

Qua voorbereiding kunnen we kort zijn. Die was niet goed. De maand met de meeste kilometers was eentje met 160 kilometer. Dat is te weinig. Ik had een paar x boven de 20 kilometer gelopen voorafgaande aan de marathon. Nooit was er naar mijn looptechniek gekeken (ik deed maar wat) en kreeg 2 maanden voor de marathon een blessuren. En oh ja voeding onderweg en tijdens de marathon…is dat nodig? Herstel is toch 4 beschuitjes met hagelslag 😉

Ik was gespannen voor de marathon, maar ik wist wel dat ik de marathon ging uitlopen. Ik wist waarom ik het ging doen en vooral voor wie. Dat maakte de opgave “eenvoudig”. Tenminste ik wist niet wat mij te wachten stond. Uberhaupt als ik mezelf op die foto’s zie, voel ik meer de energie van een jongen en niet van een man. Het zelfvertrouwen in die jaren erna is wel echt gegroeid.

Tijdens de race kwam ik mezelf tegen. En niet te zuinig ook. Ik kreeg kramp, en veel kramp. Mijn kuitspier ging compleet op slot. Echt hardlopen kon je het niet meer noemen. Een soort van waggelen. Had ik genoeg gegeten tijdens de race? euh niets! Had ik genoeg gedronken..euh elke 5 kilometer een bekertje water. Even ter informatie bij een training van 2 uur verlies ik 2 kilo aan gewicht…dat is dus vooral vocht. Hoe dacht ik ooit dit te redden?

Eenmaal dicht bij de Coolsingel kan ik helemaal niet meer rennen. Ik passeer de finish in 4 uur en 33 minuten. Trots op het uitlopen, blij om mijn familie te zien. Maar erg emotioneel dat mijn vader er niet meer bij was. Toch heb ik het gedaan en dat maakte mij trots. Maar mijn hele lichaam was op. Trappen aflopen kon ik niet. In de metro terug naar de auto moest ik tot 2x toe uitstappen omdat ik bijna out ging. Een mooie start van mijn marathon carrière, maar nog veel om te leren uiteindelijk. Ik ging meer nadenken over voeding, kleding (compressiekousen moest ik hierna gaan dragen), andere loopstijl. Plus ik liep met mijn telefoon in mijn handen zodat ik iedereen nog kon appen over waar ik liep (die handige apps van tegenwoordig waren er nog niet).